Ei zonder schil

Vorige week liet ik op ´magische´ wijze de schil van een rauw ei verdwijnen. En jij kan dat ook! Met dit makkelijke experiment scoor je zeker punten bij je nageslacht.

Deze activiteit is interessant voor zowel peuters als voor wat grotere kinderen. Waar de kleintjes het vooral leuk vinden om te helpen met het opzetten van de activiteit, kun je oudere kinderen al op een eenvoudige manier uitleggen dat er een scheikundige reactie aan dit proces ten grondslag ligt. Veel mensen schrikken als het plotseling over scheikunde gaat maar eigenlijk is het heel eenvoudig; alles dat bestaat, is opgebouwd uit kleine stukjes oftewel elementen. Die kleine stukjes kunnen ook weer uit elkaar vallen in ministukjes. En een aantal ministukjes samen kunnen weer een nieuw groter stukje vormen.

Benodigdheden:

  • ei
  • azijn
  • afsluitbare pot

Goed, hoe gaat dit experiment in zijn werk? Wel, men neme een afsluitbare pot en doet daar voorzichtig een rauw ei aan. (Als je – zoals ik – toevallig te maken hebt met een deksel met een gaatje voor een rietje erin dan volstaat het om het betreffende gaatje af te plakken met een stukje plakband…) Vul de pot vervolgens met azijn, doe het deksel erop en… wacht enkele dagen! Inderdaad, het geduld van je nageslacht stel je hiermee behoorlijk op de proef. Kunnen ze overigens prima hebben want het eindresultaat mag er zijn.

Wij deden ons ei op maandag in een pot met azijn en op vrijdag haalden we het er weer uit. Het was toen enkel een kwestie van even afspoelen onder de koude kraan om de laatste stukjes schil te laten verdwijnen. En toen hadden we dus een rauw ei zonder schil in handen. Een gekke gewaarwording want het buitenste membraan was nog volledig intact. Het voelde rubberachtig, zacht en tegelijkertijd ook weer stevig. Wanneer je het schilloze ei tegen het licht houdt, zie je de dooier bewegen. Het geeft je een kijkje in een wereld die normaal verborgen blijft. Heel bijzonder.

Misschien herinner je je nog dat ik onlangs een artikel schreef over hoe je snoepwormen kunt laten dansen in water? Ik legde toen uit dat dat experiment gebaseerd was op een klassieke reactie tussen zuren en basen. Bij het laten verdwijnen van de schil van een rauw ei vindt er eveneens een reactie plaatsen tussen een zuur en een base. Ditmaal reageert azijnzuur (azijn) met calciumcarbonaat (schil van ei) en daardoor ontstaat wederom koolstofdioxide. Zoals ik in het artikel over het laten dansen van snoepwormen al vertelde, is koolstofdioxide een gas. Een gas in een vloeistof vormt belletjes. (Er ontstaat azijn met prik!) Bij dit experiment zie je enkele minuten nadat je het ei in contact hebt gebracht met azijn al belletjes ontstaan. Na verloop van tijd zal het ei zelfs gaan zweven. Pas als de scheikundige reactie op zijn einde loopt, zal het ei weer na de bodem van de pot zakken.

Nog een tip: zorg ervoor dat je een pot met een ruime opening gebruikt. Er vindt namelijk niet alleen een reactie tussen een zuur en een base plaats maar er zal ook sprake zijn van lichte osmose. Osmose is een biologisch/natuurkundig proces waarbij een vloeistof waarin stoffen zijn opgelost door een semi permeabele wand – in dit geval het buitenste membraan van het ei – stroomt. Semi permeabel houdt in dat de vloeistof er wel doorheen kan maar de daarin opgeloste stoffen niet. Je kunt een dergelijk membraan zien als een soort zeef. Gedurende dit experiment zal er vloeistof het ei binnendringen omdat de natuur altijd op zoek is naar een evenwicht tussen opgeloste stoffen. Afijn, om een lang verhaal kort te maken; ten gevolge hiervan zal het ei iets groter worden. Als de opening van de pot vrij krap is, loop je de kans dat je het ei er wel in kunt stoppen maar het er na het experiment niet meer uitkrijgt.

6 Replies to “Ei zonder schil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *