5x wat las de Grote Ontdekker?

Ik zou zo graag willen dat ik meer tijd had om te bloggen maar zoals je waarschijnlijk hebt gemerkt, heb ik die tijd simpelweg niet. Neemt niet weg dat ik het bloggen niet wil opgeven. Om het mezelf wat gemakkelijker te maken, heb ik besloten om te proberen om zo nu en dan iets te delen wat ik het delen waard vind. Zodoende wil ik vandaag iets vertellen over de laatste vijf boeken die ik las. Niet omdat het moet maar omdat ik denk dat ik er gelukkig van word om je uit de doeken te doen hoe een aantal van deze boeken mijn hart hebben gestolen.

Zodra ik kon lezen, begon ik met het verslinden van boeken. Ik las alles wat los en vast zat en uiteindelijk mondde mijn liefde voor boeken en het geschreven woord uit in een studie Nederlands. Hoewel mijn werk tegenwoordig een combinatie is van zowel alpha als bèta blijft mijn kennis van de Nederlandse taal mijn belangrijkste intrumentarium. Het is en blijft de basis waar ik naar terug blijf keren. Zolang als ik me kan herinneren, lees ik vrijwel iedere dag. Er zijn jaren geweest dat ik meer dan 150 boeken las. Die tijd ligt ver achter me maar ik lees nog steeds veel en graag. Het is mijn manier om me te ontspannen. Want wat is er nu fijner dan ’s avonds in bed een boek er hand te nemen terwijl het buiten donker is en de rest van het huishouden in diepe rust is?

De wetten van de geneeskunde van Siddhartha Mukherjee – Geneeskunde valt onder de empirische wetenschappen hetgeen zoveel wil zeggen dat het wetenschap betreft welke gebaseerd is op ervaringen en proefondervindelijke uitkomsten. De gemeten resultaten en ervaringen dienen gekoppeld te worden aan de onderzoeksvraag. De realiteit is minder zwart-wit. Geneeskundig onderzoek is niet zozeer niet-empirisch te noemen maar er is wel sprake van een groot grijs gebied waarbinnen men letterlijk opereert en beslist over dood en leven. In De wetten van de geneeskunde stelt oncoloog Siddhartha Mukherjee zichzelf de nijpende doch fundamentele vraag of de geneeskunde daadwerkelijk een wetenschap is.

‘Je kunt je elke diagnostische uitdaging in de geneeskunde voorstellen als een waarschijnlijkheidsspel. Het gaat zo: je bepaalt een waarschijnlijkheid dat de symptomen kunnen worden verklaard door een bepaalde pathologische stoornis – hartfalen, bijvoorbeeld of gewrichtsreumatiek. Vervolgens verzamel je alle mogelijke bewijzen om de waarschijnlijkheid te vergroten of verkleinen (…) Als de waarschijnlijkheid een bepaald punt bereikt, laat je een onderzoek doen ter bevestiging.’

Mukherjee onderzoekt of de geneeskunde wetten heeft zoals andere empirische wetenschappen deze hebben. Hij weet in deze verhandeling drie principes te destilleren welke bepalend zijn voor de moderne geneeskunde. Daarmee geeft Mukherjee een fascinerende blik op de dagelijkse worstelingen van artsen. Dit boek brengt je meer verwondering dan onzekerheid; het herbergt een overvloed aan historische details, persoonlijke verhalen en moderne medische doorbraken. De wetten van de geneeskunde brengt daarnaast ook niet-medici tot nieuwe, beschouwelijke inzichten omtrent de wereld waarin wij allen ons voortbewegen. Kortom, het is een aanrader!

Als adem lucht wordt van Paul Kalanithi – Op zijn 36e wordt de briljante neurochirurg Paul Kalanithi gediagnosticeerd met stadium IV longkanker. De man die is opgeleid om onder andere hersenmetastasen met uiterste precisie weg te snijden verandert plotseling zelf in een patiënt die voor zijn leven moet vechten. Wanneer duidelijk wordt, dat hij de strijd van de kanker zal gaan verliezen, besluit hij zijn grootste ambitie waar te maken; het schrijven van een boek over zijn bijzondere levensloop. Gedurende de laatste 22 maanden van zijn leven schreef hij zijn eerste en zijn laatste boek; Wanneer adem lucht wordt.

‘Ik had niet verwacht dat het vooruitzicht dat ik mijn eigen sterfelijkheid onder ogen moest zien zo desoriënterend, zo ontregelend zou zijn. Mijn gedachten gingen terug naar mijn jongere zelf, wie het misschien voor ogen had gestaan ‘in de smidse van mijn ziel het nog niet bestaande geweten van mijn soort te smeden’. Nu ik in mijn eigen ziel keek, vond ik het gereedschap niet op zijn taak berekend en het vuur te zwak om zelfs maar mijn eigen geweten te smeden.’

Er is niet alleen een briljante neurochirurg verloren gegaan met het sterven van Paul Kalanithi; er ging ook een prachtig mens heen. Hoe begaafd deze man was, blijkt uit het begenadigd schrijverschap dat hij tentoon heeft gespreid in Als adem lucht wordt. Ik huil niet snel maar bij dit boek kon ik niet anders dan mijn tranen laten gaan. De memoires van Kalanithi zijn hartverscheurend. En wat is het een groot goed voor zijn dochtertje dat hij haar dit werk heeft nagelaten. Wat een wijsheid. Rust maar zacht.

Het hout van Jeroen Brouwers – Dit heidense meesterwerk speelt zich af in een door kloosterlingen geleid jongenspensionaat in de jaren ’50 van de vorige eeuw. Seksueel misbruik, sadisme en vernedering behoort er tot de orde van de dag. De jonge broeder Bonaventura sluit net als iedereen zijn ogen voor deze onrechtvaardigheden. Het hout is tekenend voor de klasse van Brouwers. Met dit werk laat deze auteur van formaat zien wat literatuur schrijven inhoudt. Het taalgebruik is magnifiek. Werkelijk iedere regel is een op zichzelf staand kunstwerk. En gezien het feit dat het hier een boek betreft over kindermisbruik binnen de katholieke kerk is dat een prestatie van formaat.

‘Die vrijdag. Er lag nieuwe sneeuw waar de afdruk van mijn zolen in achterbleef van de poort vandaan richting maakt niet uit welke richting, weg van daar in ieder geval. Mijn geluksgevoel nu onder de domper van het besef dat het de laatste keer was dat de richtingen zich voor me uitstrekten. Wit.’

Zoals je van Brouwers mag verwachten, vliegen de geslachtsdelen je om de oren. Het is echter functioneel. Het onderstreept enkel en alleen hoe verstikkend en hypocriet het seksueel misbruik en de zogenaamde toorn God’s moet zijn geweest. Het hout is zowel magistraal als weerzinwekkend. Dit klassiek Brouweriaanse werk grijpt je bij de strot; het is beklemmend en bovenal een zeer sterk staaltje schrijverschap. Lees alsjeblieft deze literaire mokerslag. Het is walgelijk groots!

Het boek van de Baltimores van Joël Dicker –  Het boek van de Baltimores handelt over twee families Goldman; de Goldmans-uit-Baltimore en de Goldmans-uit-Monclair. Een welvarende familie en een middenklassegezin. Op een dag volstrekt zich een drama waardoor de verhoudingen tussen de twee families op scherp komt te staan. Jaren later gaat Marcus Baltimore op zoek naar antwoorden. Want wat is er precies gebeurd op die dramatische dag in november?

‘Het lijdt geen twijfel dat het Drama zijn wortels heeft in de laatste zomer die ik met Woody en Hillel in de Hamptons doorbracht. De geweldige jonge jaren van de Goldman Gang konden niet eeuwig blijven duren: we waren zeventien en het komende studiejaar zou het laatste op de middelbare school zijn. Daarna zouden we naar de universiteit gaan.’

Twee jaar geleden was ik behoorlijk onder de indruk van Joël Dickers debuut De waarheid over de zaak Harry Quebert. Het sprak natuurlijk voor zich dat ik zijn nieuwe roman Het boek van de Baltimores ook wilde lezen. En zo geschiedde. Ik was er niet zo van onder de indruk als van zijn eerste boek desalniettemin is Het boek van de Baltimores een toegankelijke roman. Het is hier en daar wat onsamenhangend maar de vlotte pen van Dicker maakt veel goed. Niet sensationeel wel fijn.

De nix van Nathan Hill – In De nix gaat de schrijver en hoogleraar Samuel Anderson op zoek naar de waarheid over zijn moeder. Daarbij wordt Anderson gedwongen om alles wat hij dacht te weten over haar leven, zijn familie en zichzelf met andere ogen te bekijken. De beruchte rellen in 1968 in Chicago blijken een grote rol te spelen in dit psychologische drama. Onderwijl snijdt auteur Nathan Hill hedendaagse thema’s als verslaving en jeugstrauma’s aan. Waar het uiteindelijk echter om draait, is hoe wij heden ten dage zin geven aan ons bestaan. Wat zegt het over de huidige mens die excelleert in het urenlang spelen van computerspelletjes en overactief social media-gedrag?

‘Ze had besloten dat ongeveer tachtig procent van wat je gelooft over jezelf op je twintigste niet blijkt te kloppen. Het probleem is dat je pas veel later weet wat je kleine waarachtige deel is.’

Dit debuut van Nathan Hill is duizelingwekkend. Het beslaat 703 pagina’s die ik in welgeteld drie dagen uitlas. Het is een veelgelaagde roman met een hoofdletter -R. Ik wil nog zoveel meer lezen van deze auteur. Ik was oprecht verdrietig toen ik de laatste pagina van De nix las en me realiseerde dat ik niet naar de boekhandel kon lopen en een ander boek van Hill kon kopen. Dat lijkt me een buitengewoon goed teken.
Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

One Reply to “5x wat las de Grote Ontdekker?”

  1. Dankjewel, ik heb meteen weer zin om te lezen! Ook Nederlands gestudeerd, altijd boeken verslonden, maar sinds ik moeder ben, plof ik aan het einde van de dag toch eerder hersenloos op de bank voor de televisie. Morgen naar de boekhandel voor ‘De nix’, of die van Brouwers… Of gewoon allebei, heb toch vakantie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *